Blog naukowy z Warszawy. Zdobądź edukację z języka francuskiego, nauki gry na perkusji!

OCENY CECH OSOBISTYCH U DZIECI PRZEDSZKOLNYCH

Za wiek przedszkolny uważa się zazwyczaj okres życia przed rozpoczęciem (obowiązkowej) nauki szkolnej i po okresie „żłobkowym”: praktycznie – lata od trzeciego do szóstego lub siódmego roku włącznie. Nazwa jest umowna i wskazuje na związek z istnieniem takich instytucji, jak żłobki i szkoły. Natomiast przedszkolnymi nazywa się coraz częściej dzieci faktycznie korzystające z przedszkoli (przedszkolaki). Z reguły chodzi o dzieci między czwartym i szóstym rokiem życia włącznie. Szybkie przeobrażenia psychiczne w wieku dziecięcym pociągają zazwyczaj potrzebę organizacji zajęć przedszkolnych w dwóch grupach, względnie na dwóch poziomach, tj. osobno dla dzieci młodszych 3-4-letnich i dla starszych 5-6(-7)-letnich. Co prawda, nie zawsze tak się dzieje. Organizacja faktyczna przedszkoli zależy bowiem od środków, lokali i wychowawczyń.

Prace badawcze Marty Paździor i Renaty Bienioszek, o których niżej będzie mowa, dotyczyły w zasadzie dzieci sześcio- -siedmioletnich. Badania R. Bienioszek miały po części charakter kontrolny wyników, uzyskanych trzy lata wcześniej przez M. Paździor, częściowo zaś służyły do zbadania korelacji między ocenami i samoocenami dzieci z przedszkoli a poziomem ich inteligencji ogólnej.

M. Paździor badaniami swymi (przeprowadzonymi w Państwowym Przedszkolu nr 16 w Katowicach-Ligocie) objęła dwie grupy w przybliżeniu tego samego wieku, tj. w granicach między ukończonym szóstym a siódmym rokiem życia, lecz zróżnicowane według „stażu”. W jednej grupie, złożonej z 24 osób, znajdowały się dzieci, które już dłuższy czas przebywały w przedszkolu, w drugiej grupie dzieci (20 osób), które zaczęły uczęszczać do przedszkola na krótko przed rozpoczęciem badań (w październiku 1965 r.). Miało to względnie mogło mieć pewne znaczenie dla całości zachowania się jednych i drugich w zespole, m. in. dla ich zdolności do wzajemnego oceniania się. Po prostu dzieci „drugoroczne” w przedszkolu znały się wzajemnie lepiej, co mogło rzutować na wykonywanie zadań testowych, polegających na wydawaniu ocen.

Cel badań polegał na stwierdzaniu danych o zdolności dzieci do krytycznego i samokry tycznego wyrażania ocen w zakresie: urody, estetyki ubioru, inteligencji, nawyków (uprzejmego i grzecznego) zachowania się i pozycji w grupie rówieśników. Wobec tego, że badania ani obserwacyjne, ani pytaniowe (metodą pytań i odpowiedzi: wywiadem) praktycznie biorąc nie wchodziły w rachubę, istotne znaczenie mogły mieć tylko: odpowiedni tekst i eksperymenty przeprowadzone za jego pomocą. Do samego stwierdzenia jakości i treści ocen, pośrednio zdolności do ich wyrażania, posłużył autorce głównie przewodnik skalowy, opracowany według założeń podanych w rozdziale poprzednim. Do poznania uzależnień – skrócona metoda poznawania środowiska wychowawczego. Celem stwierdzenia stopni obiektywności ocen krytycznych, tj. ocen wydawanych w odniesieniu do rówieśników, autorka opracowała dla obu zespołów dzieci socjo- gramy. Podstawą ich opracowania były wyniki badania, polegającego na wybraniu przez każde dziecko kolegi czy koleżanki, którą darzy największą sympatią. Chodziło o zorientowanie się jak dalece więź uczuciowa (pozytywna) wywiera wpływ na jakość ocen. Inne metody miały znaczenie pomocnicze.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.